توی فیلم remember me یک جمله مدام تکرار میشه که میگه "توی زندگی هر کاری بکنی بیهوده اس ولی مهم اینه که یه کاری کرده باشی". به همین سادگی!
فرمول زندگی هم همینقدر ساده است. اگه یه لحظه فکر کنیم که چیزی که سرش بحث میکنیم واقعا چقدر چیز بیخودیه ازش دست نمیکشیم؟ چه دلیل داره که ما مدام شمشیر هامون رو به روی هم بکشیم و با اطرافیانمون جوری رفتار کنیم که برای همیشه توی ذهنشون یک آدم "بد" بمونیم و بعدها هرچقد تلاش کنیم نتونیم او حرف حک شده توی ذهنشون رو پاک کنیم. وقتی میتونیم خوب باشیم، زندگی رو آسون بگیریم هم برای خودمون و هم برای بقیه آدم ها. بگذاریم کنار هم بتونیم نفس بکشیم زندگی کنیم و تحملمون برای بقیه سخت نباشه. زندگی همین چیزای کوچیکه، همین حرفایی که روشون فکر نمیکنیم، همین شمشیرایی که میتونیم غلافشون کنیم. همین که هر کاری بکنیم - بد یا خوب - آخرش یه روزی میریم و فراموش میشیم پس چرا باید روی چیزای بد تکیه کنیم؟ وقتی که میتونیم خوب باشیم آرامش بدیم و آرامش بگیریم. چرا اون قسمت "مهم اینه که یه کاری کرده باشی"مون همون کار خوبه نباشه؟