موج دریازده را تنگه‌ی ساحل قفس است
ماهی تُنگ نباشد، دل طوفانی ما
عاقلان پا مگذارید به میخانه عشق
داغ صد مُهر جنون خورده به پیشانی ما
ترمه و اطلس و دیبا همگی مال شما
خرقه‌ای نیست برازنده‌ی عریانی ما
زلف ما چون خم زنجیر گره در گره است
شانه رَم می‌کند از فرط پریشانی ما